Ένας χρόνος χωρίς τον David Bowie (8/1/1947- 10/1/2016)

10/01/2017

Τον μνημονεύουμε στην πρώτη επέτειο από τον θάνατό του με… Μαθήματα Ζωής που παρέδωσε ο ίδιος το 2004

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ημέρα που ο Δούκας, ο Στάρμαν, ο καλλιτέχνης που άλλαξε 1000 πρόσωπα και ενστερνίστηκε άλλα τόσα είδη μουσικής, ο David Bowie, έφυγε από αυτόν τον κόσμο. Θελήσαμε να τον ξαναθυμηθούμε, τουλάχιστον στο HappyWeek, μιας και σπάνια θα περάσει εβδομάδα χωρίς να ακούσουμε κάτι δικό του ή να δούμε κάποιο βίντεό του. Βρήκαμε αυτά αποφθέγματά του από μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις τους. Tα Μαθήματα Ζωής στο περιοδικό Esquire, ο «Χαμαιλέοντας» της μουσικής τα έδωσε τον Μάρτιο του 2004, σε ηλικία 57 ετών .

> Με κοστούμι, φόρα πάντοτε μεγάλα βρετανικά παπούτσια με φαρδιά βάρδουλα. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από εκείνες τις λεπτοκαμωμένες ιταλικές σαχλαμάρες που ξεπροβάλλουν στο τέλος του παντελονιού.

> Πρέπει οπωσδήποτε να δεις ένα πτώμα από κοντά. Η απόλυτη απουσία της ζωής, είναι η πιο ενοχλητική και προκλητική «συνάντηση» που θα έχεις στη ζωή σου.

> Όταν κολλάω και δεν μπορώ να ολοκληρώσω έναν στίχο, εναποθέτω τις ελπίδες μου στο μοναδικό πράγμα που μου απομένει: τον υπερβάλλοντα παραλογισμό.

> Δεν περιμένω από το ανθρώπινο γένος να προοδεύσει σε πάρα πολλούς τομείς. Από την άλλη, κάθε φορά που το παιδί σου έχει μόλυνση στο αυτί, νιώθεις απέραντη ευγνωμοσύνη για την ανθρωπότητα που ανακάλυψε τα αντιβιοτικά.

> Πάντα μετάνιωνα για το γεγονός ότι δεν μπορούσα να μιλήσω ανοιχτά με τους γονείς μου και ιδιαίτερα με τον πατέρα μου. Έχω ακούσει και διαβάσει τόσα πολλά πράγματα για την οικογένειά μου που, πλέον, δεν ξέρω τι να πιστέψω – κάθε συγγενής που ρωτάω για ένα θέμα, έχει και μια διαφορετική ιστορία. Έχω χιλιάδες ιστορίες για την οικογένειά μου.

> Η φήμη μπορεί να μετατρέψει τους πιο ενδιαφέροντες άντρες σε μετριότητες.

> Αν δεν είχα μάθει να είμαι μουσικός και συγγραφέας, δεν θα με ένοιαζε και τόσο το τι έχω κάνει.

> Δεν ήξερα ποτέ πολλές φυσιογνωμίες της ροκ. Βρισκόμουν σε κάποιο μέρος, ένα κλαμπ για παράδειγμα, και έβλεπα όλους τους ροκάδες να κάνουν παρέα και να «δένονται» μεταξύ τους. Και θυμάμαι πως εγώ βρισκόμουν κυριολεκτικά «στην απ’ έξω». Κάποιες φορές το μετανιώνω.

> Αισθάνομαι δέος απέναντι στο σύμπαν, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο αίτιο ή κάποια ανώτερη δύναμη πίσω από τη δημιουργία του. Παθιάζομαι, επίσης, με τις θρησκευτικές ιεροτελεστίες, αλλά τις παρακολουθώ ως θεάματα. Μου αρέσει να τις βλέπω, χωρίς να αντιλαμβάνομαι την ουσία τους. Το κάψιμο του λιβανιού έχει κάτι προκλητικό και παντοδύναμο, τόσο στο βουδισμό, όσο και στον καθολικισμό.

> Η θλιβερή διαπίστωση στην εποχή της εκλαΐκευσης που ζούμε, είναι ότι τα μεγάλα μας ερωτήματα έχουν απομακρυνθεί από το «είχε ο Νίτσε δίκιο για τον Θεό;», κι έχουν ξεπέσει στο «πόσο μεγάλο ήταν το πουλί του;». Δεν εξελισσόμαστε, δεν πάμε πουθενά.

> Δεν είσαι ποτέ αυτός που νομίζεις. Κάποια στιγμή, στα ’80s, μία κυρία μεγάλης ηλικίας με πλησίασε λέγοντας μου: «Κύριε Elton μπορείτε να μου δώσετε ένα αυτόγραφο;». Της είπα ότι δεν ήμουν ο Elton John, αλλά ο David Bowie. Μου απάντησε: «Ουφ, ευτυχώς. Δεν αντέχω με τίποτα το κόκκινο μαλλί του και όλο εκείνο το μέικ-απ».

> Ούτε οι άλλοι είναι ποτέ αυτοί που νομίζεις. Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Αμερική, κάπου στο 1971, ο «ξεναγός» μου στη Νέα Υόρκη μου είπε πως το βράδυ θα έπαιζαν οι Velvet Underground στο Electric Circus – το οποίο και θα έκλεινε στη συνέχεια. Νομίζω ότι ήμουν ο μεγαλύτερος Βρετανός φαν τους. Πήγα από νωρίς στη συναυλία για να είμαι μπροστά στην σκηνή. Το σόου ήταν τέλειο κι εγώ τα έδωσα όλα, για να δει ο Lou Reed ότι ξέρω όλα του τα τραγούδια και να καταλάβει πόσο μεγάλος φαν ήμουν. Μετά το σόου πήγα στα καμαρίνια.

> Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε ένα μέλος του συγκροτήματος. Τον ρώτησα εάν μπορώ να μιλήσω με τον Lou. Εκείνος χαμογέλασε και μου ζήτησε να περιμένω. Μετά από λίγο, ο Lou εμφανίστηκε και ξεκινήσαμε να μιλάμε για στίχους και μουσική. Έφυγα από το κλαμπ πετώντας στους ουρανούς. Ένα παιδικό μου όνειρο είχε πραγματοποιηθεί.

> Την επόμενη μέρα διηγήθηκα στον οδηγό μου για το live και τη συνάντηση μου με τον Lou Reed. Εκείνος ξέσπασε σε γέλια. «Ο Reed έχει φύγει από το συγκρότημα εδώ και λίγο καιρό. Μιλούσες στον αντικαταστάτη του, τον Doug Youle».

> Πάντοτε ξίνιζα όταν με αποκαλούσαν χαμαιλέοντα της ροκ. Ο χαμαιλέοντας χαραμίζει απίστευτη ενέργεια μόνο και μόνο για να γίνει ένα με το περιβάλλον.

> Μην εμπιστεύεσαι τίποτα εκτός από τις εμπειρίες σου.

Μοιραστείτε το άρθρο:








“Off the road Jazz trio”, στην Ποικίλη Στοά

21/04/2017

Για ένα μοναδικό live!

Διαβάστε περισσότερα...

Η Δήμητρα Γαλάνη μιλά περί… πολλών στο Happy Week

19/04/2017

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια, λίγο πριν την εμφάνισή της στην κεντρική σκηνή του Royal στην Πάτρα, μαζί με τον Ευστάθιο Δράκο των Minor Project, συνομιλεί με τον Κώστα Πλατή για τα τραγούδια, την αγωγή, τη ρουτίνα και άλλα πολλά…

Διαβάστε περισσότερα...

Πασχαλινή Συναυλία του Δημοτικού Ωδείου σε συνεργασία με την κίνηση “ΠΡΟΤΑΣΗ”

05/04/2017

Στο Δημοτικό Θέατρο « Απόλλων »

Διαβάστε περισσότερα...

Το 26ο Φεστιβάλ Κιθάρας στην Πάτρα από τις 7 έως τις 9 Απριλίου

04/04/2017

Με σημαντικές παρουσίες διακεκριμένων καλλιτεχνών

Διαβάστε περισσότερα...

Πασχαλινή Συναυλία από το Φωνητικό Σύνολο της Φιλαρμονικής στον Καθολικό Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα

04/04/2017

Το Σάββατο 8 Απριλίου στις 8.30μ.μ.

Διαβάστε περισσότερα...

Ρεσιτάλ κιθάρας με τον Νίκωνα Σίμου και τον Ιάσονα Κυδωνιάτη από τη Φιλαρμονική Εταιρία  

04/04/2017

Την Πέμπτη 06 Απριλίου στις 8μ.μ.

Διαβάστε περισσότερα...